All aboard – Cadans

We wisten al lang dat dit eraan zat te komen; de laatste zeilreis van deze trip. Dat het echter allemaal zo snel zou gaan tegen het einde, hadden we niet kunnen vermoeden.
Hoewel helemaal volgens schema, zijn we nu ‘al’ in Trinidad. Het voelt onwerkelijk, dit leek zes maanden geleden een eeuwigheid van ons verwijderd, nu is het toch echt waar. Het is voorbij, deze winter.
De tocht van Grenada, ‘Le Phare Bleu’, naar Chaguaramas, Trinidad, is niet geheel zonder gevaar. De verhalen doen hier druk de ronde dat piraten uit Venezuela af en toe een ‘zeilbootje’ enteren op deze route. We hebben aan iedereen die het zou kunnen weten gevraagd, en aan de officials zoals douane en immigratie van Grenada, maar niemand weet het zeker hoe het zit. Vooral de Amerikanen zijn hier erg bang voor, (zoals ze overal bang voor zijn), en misschien niet helemaal onterecht, want in het buitenland hebben ze vaak wat moeite om zich ‘aan te passen’, die Yankees.
Enfin, om met daglicht aan te komen in Chaguaramas, moet je ‘s avonds laat weg uit Grenada en ‘s nachts dus tussen ‘de piraten door’. Best wel spannend dus. Ineke heeft niet kunnen slapen, de jongens hebben als een roosje geslapen, en Ed heeft af en toe een hazen-slaapje ‘genoten’…
De volgende ochtend een prachtige zons-opgang, Trinidad in zicht, en de enige piraten die we zagen waren vrolijk zwaaiende Venezolaanse vissers….Opluchting dus, en een prachtige entree in Trinidad na een heerlijke nacht zeilen. We hadden niet beter durven hopen.
Eenmaal aangelegd aan de ‘costums- en immigration’-steiger, waren we klaar voor de ons beloofde administratieve rompslomp. De boot blijft immers hier, en wij gaan met het vliegtuig naar huis om later dit jaar weer terug te komen. Tijdelijke import van de Cadans, opschorting van de verblijf-vergunning etc. Maar net als de piraten die niet thuis waren (of juist wel?), waren ook de problemen met de overheid hier eenvoudig te noemen. Hoewel iets moeilijker dan op de andere eilanden, waren de ‘officials’ best behulpzaam en vriendelijk en binnen een mum van tijd stonden we dus weer buiten. Grappig detail was het persoonlijk voorstellen van alle bemanningsleden. Ze hadden moeite met het onderscheidden van Michael en Don. (Als je ze wat langer kent, is dat niet meer zo hoor….!Red.)
De volgende mijlpaal was het uit-takelen van de Cadans. Heel gek, om je schip weer op het droge te zien na ruim 7 maanden rondvaren. Bij Power-boats, zoals het bedrijf heet waar ze dit deden, is dit dagelijks werk. Hoewel de Cadans bij de ‘zwaargewichten’ hoort, was hun kraan én het personeel goed in staat om deze klus te klaren. Voor ons was het iets anders echter; na zoveel tijd aan boord is dit toch je huis. Dat je vervolgens dus 7 maanden leeg laat staan, onder tropische omstandigheden. Om straks in November de boot weer in goede staat terug te vinden moest er héél veel gebeuren. Alles moet droog, schoon, luchtdicht en geventileerd worden om niet gaan schimmelen, of straks vol te zitten met ongedierte. Het kwam neer op 3 dagen hard werken voor ons allen, en dit bij temperaturen van ruim 30 graden met een flinke luchtvochtigheid. Denk aan de warmste dag in een Nederlandse zomer, en dan nog iets meer…Maar we hebben het geklaard naar beste weten, met vele goede tips van andere zeilers die hier al jaren liggen, zoals ‘Fast Fred’ en anderen. Dit is namelijk iets bijzonders dat je niet leert op je Nederlandse zeilschool….We gaan in November zien of het goed hebben gedaan.
De Cadans ligt nu netjes op de kant, er draait constant een gehuurde airco om de boel niet ‘te koken’ hier, want zonder a/c word het echt een oven binnen. Over een paar dagen komt er een plastic ‘wrap’ omheen om de tropische buien buiten te houden en het dek te ontzien voor de alles-vernietigende UV straling hier in de tropen.
Voor verfwerk en andere klussen zijn hier genoeg ‘specialisten’ die zich aanbieden, maar die keuze schuif ik nog maar even voor me uit.
Eerst terug naar Duravel, en eens rustig nadenken over de werkzaamheden die aan de Cadans moeten gebeuren. Het is niet heel veel, maar het zou fijn als het klaar is wanneer wij weer terugkomen in November.

Na een laatste maaltijd en een nacht in een eenkamerappartementje van powerboats, gaan we morgen naar het vliegveld voor ons laatste ‘avontuur’.
Groetjes van de ‘landrotten’.

Dit is dan het laatste eiland, dat we aandoen deze reis.
We zijn nog niet eerder op Grenada geweest, maar hebben wel veel goed nieuws gehoord hierover.
Na een zeiltocht vlak langs Kick ‘em Jenny, een actieve onderwater-vulkaan, komen we mooi op tijd aan in de hoofdstad, Saint Georges. We zoeken de jachthaven maar eens op, want dat hebben de laatste maand bijna niet meer gedaan. Port Louis Marina, een moderne haven met goede service en schitterend sanitair. Leuke bar en bistro direct aan de haven, het lijkt wel wat voor een paar dagen. We betalen meteen maar voor 4 dagen, zo mooi is het. Hebben we mooi de tijd om kennis te maken met het eiland en haar bevolking. Tijdens een wandeling door de stad, door de regen overigens, lopen we ‘Wendel’ tegen het lijf. Taxichauffeur….na enig babbelen lijkt dit mannetje wel integer, dus maken we een afspraak om 2 dagen later, donderdag, een toertje te maken met zijn busje. Het belooft een prachtige rit te worden, hij is hier geboren en getogen en is trots op zijn eiland.
Grenada wordt ook wel het ‘Spice-island’ genoemd vanwege alle kruiden en specerijen die hier groeien. Alles komt hier vandaan, zo lijkt het. Waarschijnlijk een van de redenen dat Engeland en Frankrijk elkaar hier 24 keer de deur hebben gewezen, om en om. Op zijn zachts gezegd kun je dus stellen dat Grenada een ‘rijke’ historie heeft, genoeg te zien dus. De woensdag brengen we door in de haven en zijn direct omgeving, boot op orde maken, even naar het strand, en klaar zijn we voor de dag van morgen, de Donderdag.
Op het afgesproken tijdstip bij de poort van de haven staat er dan natuurlijk niemand. In het telefoongesprekje dat ik met hem had ter bevestiging, noemde hij ook nog snel even de naam van een winkeltje in de buurt, en ja hoor, daar stond ‘ie, Wendel, met zijn ‘broer’… Toen onze Michael voor het eerst zijn naam noemde maakte hij er Zwendel van…we waren gewaarschuwd dus.
Enfin, we hebben een prachtige dag gehad, veel gezien en gelachen, uiteindelijk bleek Wendel niet bij machte om zelfstandig eiland-tours te doen, dus had hij een ‘broer’, John, ingehuurd voor deze klus. Mooi busje, goede chauffeur en leuke stops onderweg, met uitzondering misschien de stops waar ook de Cruise-passagiers stoppen dan….Daar is het een dollartje voor een foto hier, dollartje daar; niet ons soort van bezienswaardigheden dus. Maar na enig aandringen begreep John dat dit niet de bedoeling was en hebben we het echte Grenada gezien en geproefd! Cacao, en Rum, aha, daar komt ‘ie dus vandaan…
Geweldig gewoon. Grenada komt op ons lijstje met favorieten.

De ‘bruine’ Crew.
Het zonnetje doet het steeds beter, naarmate we richting evenaar gaan!

Een van die plekjes op de wereld dus, waar je je in het paradijs waant als je aankomt.
Je denkt, ‘hier wil ik nooit meer weg’. Na een paar dagen echter is dat toch anders. Als je alle schildpadden kent die met je mee snorkelen en de smaak van verse kreeft op de BBQ nog onder je tong zit, wil je toch weer verder. Misschien omdat je door de ‘boat-boys’ voortdurend in de maling wordt genomen, als het over geld gaat. Of misschien omdat er toch wel veel charter-catamarans liggen…
In ieder geval zijn we na twee dagen door gevaren. Eerst even naar Union om uit te klaren bij de Customs en Immigration van Saint Vincent en zijn Grenadines. Meteen weer bij de neus genomen door een gehaaide ‘boat-boy’, die ons wel even naar de douane zou brengen..50 EC$ (15 euro), voor een boei waar we 1 uurtje aan hebben gehangen, en een watertaxi van wel 50 meter, visa versa… Enfin, laten we het maar scharen onder het kopje ‘Charity’ in ons kasboekje. We mogen na heel wat papierwerk verder zeilen. We gaan nog een nachtje voor PSV liggen, Petit Saint Vincent, maar daarna moeten we door naar Grenada.

De Crew.

De afgelopen dagen zijn we in een paar grote sprongen naar het Zuiden gegaan.
Ons favoriete vaargebied van de vorige reizen was toch wel de eilanden-groep ‘Tobago Cays’.
, en daar willen we graag nog een paar daagjes kunnen doorbrengen.
Na Dominica zijn we kort gestopt in St. Pierre voor de boodschappen, en hebben we in de baai van Rodney op het eiland St. Lucia overnacht, om vervolgens door te varen naar St. Vincent.
Daar hadden een ‘afspraak’ met Hans Stijger en zijn familie. Hans heeft de smaak van het zeezeilen sinds de tocht van St. Annaland naar Lagos goed te pakken, en liet de kans om met zijn broer en familie hier in de Carieb te zeilen niet voorbij-gaan.
Het liep uit op een gezellig weerzien en een leuke kennismaking met het gezelschap. Hans’ broer gaat hier in de Carieb aan het werk als schipper voor Amorgos, de opvolgers van Berend Botje. Dit was dus de verkennings-reis voor hem en afgezien van de ‘lange afstanden’ vond iedereen het een mooie ervaring! Na het genieten van een gezamelijke maaltijd bij Tony’s, hebben de volgende ochtend ons anker maar weer opgetrokken en zijn nu op Bequia (zeg: Bekwee), dat ook deel uitmaakt van Saint Vincent and the Grenadines. Deze onafhankelijke eilenden-groep is eigenlijk erg arm, maar door de jachten die langskomen hebben ze toch een vorm van inkomen.
Er komen behoorlijk wat zeilboten hierlangs, mede dankzij de nabijheid van de ‘Cays’, die veel bezoekers aantrekken. Later daarover vast nog wel meer.
Alles is hier wel idioot duur; 25 eurocent voor een liter water, dus watertanken (1000 liters) slaan we maar over, en diesel durf ik niet eens naar te vragen. Gelukkig heeft onze boot grote tanks en kunnen we nog even voort. Om 7 uur s’morgens kwam de varende bakker langs, 3 euro voor een zielig stokbroodje enz….
Morgen gaan we gauw verder, op zoek naar onze oude vriend, Free Willy. Hij zal wel iets betere prijzen hanteren en een leuke strand BBQ kunnen organiseren met echte verse kreeft, op speciaal verzoek van Ineke….Ook hierover later meer.
We zien langzamerhand het einde van onze reis deze winter in zicht komen, en proberen weer een beetje op de hoogte te blijven van het dagelijks nieuws. Het eerste dat we tegenkwamen in de berichtgeving was natuurlijk Japan, met zijn verschrikkelijke belevenissen. Daar zullen we nog lang over horen, en daarna het priet-prut nieuws over Wilders etc. dat is toch wel echt de ver-van-ons -bed-show geworden, gelukkig!
Maar de tickets vanaf Trinidad zijn bestelt, dus Frankrijk kan zich vast op gaan maken voor onze terugkomst…..1 April.

Zonnige groeten uit Bequia!

We hadden het al beloofd aan de plaatselijke boat-boys hier; ‘we komen terug!’
Doordat we de vorige keer, begin Februari, niet zoveel tijd hadden, waren de highlights hier niet aan de orde gekomen. Vandaar nu iets meer tijd genomen om de ‘Indian-river’ en het stadje Portsmouth beter te leren kennen. Via de satelliet-telefoon onze komst vast aangekondigd, en door de goede wind kwamen we niet s’morgens aan, maar reeds midden in de nacht. In het pikke-donker vonden we om 02.30 uur de oranje boei waar we aan vast mochten maken, en vervolgens dus, na 2 nachten doorzeilen, lekker uitgeslapen.
Bij het wakker-worden was reeds duidelijk dat we weer terug waren in de Carieb. Dominica is een van de 2 armste landen van het Noordelijk Halfrond, dus daar kraaien s’morgens om 4 uur de haantjes, blaffen de honden, (en is er geen navigatie-verlichting……). Wel probeerde onze gastheer Martin Carriere, ook wel bekend als ‘Providence’, ons te wekken om 8 uur, maar dat tevergeefs.
De volgende dag de was ingeleverd, met Martin de ‘River’ gedaan, en gegeten in de ‘Purple Turtle Beach-Club’. We waren de enigste daar die avond, en bovendien was de Rum-punch op….pfff. Het eten was voortreffelijk overigens, en na het vragen van 2 kaarsjes konden we zelfs zien wat er op ons bordje lag. Wel handig als je een visje eet!
Enfin, Dominica is dus voor de gevorderde reizigers, waar we onszelf inmiddels wel toe kunnen rekenen.
De laatste avond hebben we gegeten bij ‘ Big Papa’s', met licht deze keer. Prima keuken en leuk gezelschap van de oudere generatie boat-boy, genaamd Friday, met zijn nieuwe Oostenrijkse vriendinnetje…

Morgenvroeg zullen we met weemoed afscheid nemen van Dominica, en verder zeilen naar St. Lucia. We maken nog wel even een korte stop in St.Pierre voor de stock van de kombuis, want die is bijna op, en in ‘Frankrijk’ kun je prima boot-schappen doen tenslotte.
Hierna zullen we een tijdje in natuurgebieden gaan liggen waar niet veel te koop zal zijn, vandaar.
We houden jullie op de hoogte, zover er tenminste internet beschikbaar is.

Tot later,
De Cadans crew.

Daar zijn we dan, in het beloofde paradijs op aarde!

Lastig navigeren in verband met de riffen die hier voor de deur liggen, hebben we weer gekozen voor een aankomst in daglicht. Dat betekende echter dat we moesten motor-zeilen om met tenminste 7 knopen te kunnen varen. De vorige dag was er ruim voldoende wind, de dag van de oversteek van Anguilla naar Virgin Gorda was er weinig wind, met toch 85 mijl te gaan. Aankomen in het donker is niet aan te raden hier. Er staan wel een paar boeien, hier en daar, maar dat er een lampje op zit dat ook nog eens licht geeft, is niet gegarandeerd. Nu waren we al naar Anguilla gevaren om de route in te korten, en met een vertrek om 06.00 uur zouden we dus net op tijd aankomen.
Uiteindelijk begon het halverwege toch wat te waaien en scheerden we met 8 knopen op de ‘dikke maagd’ af. Virgin Gorda, ofwel dikke maagd, is de naam die Columbus gaf aan het eiland toen hij het voor het eerst zag. De naam ‘Maagden-eilanden’ kregen de eilanden als eerbetoon aan de 11.000 martelaren van St. Ursela die in de 5de eeuw door de Hunnen afgeslacht zijn; nou ja, geen maagden dus meer hier.

We hadden gekozen voor de eerste nacht hier te gaan liggen voor een van de mooiste Yachtclubs te wereld.
De eerste woorden die ons hier toegesproken werden na het oppakken van een zgn. mooring-boei, waren wel kenmerkend voor het gevoel dat ons bekroop na nadere kennismaking met deze eilanden.
“Thirty Dollars for the night!” werd vanuit een motorbootje geroepen, geen welkom of hallo, alleen maar die korte tekst. Mijn (Ed) reactie was om de man eerst eens dom aan te kijken, dat kan ik erg goed, en vervolgens de arme ziel een hand te geven met de woorden ‘Welcome in the Virgins’. Natuurlijk daarna 30 US dollar betaald, en gevraagd wat ik daarmee precies kocht…Antwoord was kort wederom, “Nothing but the bouy, Sir”. Ik zag dat hij vuilniszakken aan boord had van andere jachten en vroeg of hij die van ons ook mee wou nemen. “Yes, two dollars for garbage, Sir”.

Hiermee hebben de Maagden-eilanden dus hun glans voor ons verloren. Alles kost hier veel Amerikaanse Dollars, en het stikt hier van de Amerikaanse charter-boten, en dus ook Amerikanen, pfff.

Het landschap is wel mooi, maar al het overige is ‘te’ USA!

Wordt zeker vervolgd, want we laten ons niet wegpesten door Bush, Obama of wie dan ook.

Capt. Ed.

Met enige smart hebben we afscheid genomen van Antigua, na dus een aantal prachtige dagen daar.
We hebben besloten om de ondergaande zon tegemoet te varen, en dus de nacht door te varen om zo in ieder geval met daglicht aan te komen op St. Maarten. Wind was er dus niet die nacht, dus op de motor.
Wel een rustige nacht met weinig deining daardoor, en dankzij de auto-pilot die weer als nieuw is, toch wat slaap kunnen krijgen.
Bij aankomst in St. Maarten de volgende ochtend tegen 10.00 uur, besloten we in de Great Bay te gaan liggen, waar ook de meeste cruise-schepen komen te liggen. We hebben geleerd dat die cruise-schepen een zekere animatie-waarde hebben. Zit je ergens rustig op een terrasje, en wordt er dan weer een lading toeristen ‘gelost’, dan kom je ogen en oren te kort. De gasten van met name de USA-boten, zijn bijzonder, in de ogen van Europese burgers althans. Het geriatrisch gehalte bijvoorbeeld, staat op een astronomisch hoog peil, terwijl dit de mensen zijn die dus wel de kant op kunnen, de rest zien wij nog niet eens…..De hoeveelheid siliconen die voorbij marcheert is adembenemend…werkelijk onvoorstelbaar. Verder heeft St. Maarten niet echt een positieve indruk op ons achtergelaten. Niet echt een eiland waar je een week zou moeten zitten op vakantie dus, zeker niet als je de ‘buur-eilanden’ gezien hebt.
Voor ons was de meest ingrijpende gebeurtenis hier het afscheid van Rico, Loes, Valentien en Xavier, de gasten van Hennie. Zij hebben vrijwel de zelfde route met de ‘Pooh’ gevaren als wij, de afgelopen 5 weken. Behalve de route, hebben we menig terrasje (en flesje rum) gedeeld samen. BBQ’s en samen snorkelen waren regelmatig deel van het gezamenlijke dagprogramma, zonder elkaar in de weg te lopen overigens. We hebben in hen leuke vrienden gevonden, en zullen in Europa zeker nog wel eens een glaasje rum samen drinken, gezellig! Wij wensen hen bij het oppakken van de dagelijkse routine in hun bedrijf veel sterkte toe…….Voor ons ligt dit moment nog even voor ons.
Vanaf St. Maarten zetten wij ons kompas richting de Britse Maagden-eilanden; eens kijken hoe dat nu zit met die maagden…..

Groeten vanaf de Cadans.

Gisteren zaten we een sundownertje te drinken voor Catherine’s cafe, net aan de overkant hier. De jongens hadden ons met de bijboot even afgezet, en terwijl we zaten te genieten werd er een grote zak verse kreeften afgeleverd. Enorme kreeften, wel te verstaan.
Nu is kreeft Ineke’s lievelings-dier, gegrild natuurlijk, en ons Valetijns-dineetje was al in het water gevallen, dus hebben we onze kans gegrepen. Eigenlijk was het restaurant volgeboekt, maar na een charme-offensief tegen de ‘waitress’, en de eigenaresse, was er nog net plaats voor ons. Bovendien blijken ze daar een Franse ‘chef’ en Franse eigenaren te hebben, dus dat beloofde wat.
Snel even gedouched, en bij terugkomst bleek er een annulering te zijn geweest voor die avond. Hadden we zelfs een hele fijne tafel met zicht op het jazz-bandje dat die avond speelde…..
Om een lang verhaal kort te houden, we hebben heerlijk kreeft gegeten in een fantastisch restaurant direct aan zee!
Alleen voor dit soort avonden zou je al hier naar toe moeten zeilen!

Hier in Nelsons Dockyard is het heerlijk vertoeven. We liggen aan de eeuwen-oude kade nu, met water en stroom-aansluiting natuurlijk.
We blijven nog een paar dagen hier om te ‘wandelen’, en gaan dan in een keer door naar St. Maarten, een dag en een nacht zeilen van hier, zonder tussenstops.

Het zee-water in Antigua is net warm genoeg om in te zwemmen, overigens. 27 graden..

De groeten uit een heerlijk Antigua,
Cadans en crew.